سکانس اول : تو خوب می دانی سکوت چه طعمی دارد !

تازگی ها حجم سکوت بینمان وسیع شده است . خیلی . من از دست سکوت چشم هایت باران زده شده ام ، شدید. نمی دانم چرا وقتی بعد از قرن ها فاصله ، تو را می بینم ، تمام دهانم طعم سکوت می گیرد ؟! ( درست طعم چشمهایت را! ) دوست دارم در این مدت چند صدم ثانیه ای که پیشم هستی به تو بگویم که زندگی بدون تو از نفس عمیق کشیدن در آب دریا (!) هم سخت است ( خیلی خیلی سخت تر ؟!) اما نمی شود ؟! هرکاری می کنم نمی شود که بگویم ؟!

 تمام درخت ها می دانند در طول این قرن هایی که تنهایی در تار و پود لحظه هایشان جا خوش کرده ، من و تو به ندرت اتفاق می افتیم . هیچ کس مثل ما نیست . یکی متوقع و ناشکیبا و بهانه گیر و دیگری مهربان و صبور و دوست داشتنی ترین . این واژه " دوست داشتنی ترین " را درخت پشت پنجره آشنا هم به کار می برد در مورد تو و من به اندازه تمام برگهای سبزش حسودی ام می شود . لطفا از این لحظه به بعد طوری به جاده زندگی وارد شو که درخت آشنا تو را نبیند ( ببین ؟! میدانم که دوستم است اما دلم نمی خواهد غیر از من ، کسی واژه " دوست داشتنی ترین " را در مورد تو به کار ببرد ؟.....! ببین ؟......! )

سکانس سوم : پاسخ به یک سوال مکرر !

همیشه ار فلسفه حضور چتر بنقش یاسی رنگ کنار اتاقم سوال می کنی و من از این پرسش آشنا هل می شوم . البته هر بار می توانم از جواب دادن طفره بروم ( تو متوجه هل شدنم می شوی اما سعی می کنی به روی خودت نیاوری ) . می خواهم امروز فلسفه حضورش را برایت بگویم ( نمی دانم چرا لب هایم تمایلی ندارند که از هم جدا شوند ....! بالاخره جدا می شوند (!) : وقتی تو می روی از در و دیوار اتاقم باران می بارد ، بی وقفه ! چاره ای نیست جز پناه بردن به چتر یاسی رنگم .....! همین !

سکانس چهارم

اگر هزار تا مشغله فکری هم داشته باشم نوشتن این سکانس را هرگز فراموش نمی کنم . بیشتر از تمام دانه های بارانی که بر صورت چتر بنفش یاسی رنگم می خورد ، دوستت دارم دوست داشتنی ترین !

این متن رو توی یه موقعیت خاص خوندم ، واسه همین خیلی باهام ارتباط برقرار کرد ، از اون موقع هر روز یه بار مرورش میکنم ، نمیدونم چرا خوندنش اینقدر برام لذت بخشه !